Foute boel!

Donderdag 18 februari 2010:

Sinds eergisteravond (dinsdag 16 februari) is Boris niet helemaal zichzelf. Hij piept vaak om aandacht, ligt liever op zijn kleed dan dat hij wat rond scharrelt en zelfs als de baas thuiskomt staat hij op het allerlaatste moment op om hem te begroeten. Hij zal zijn dag wel niet hebben.
We gaan nog even een stukje lopen voor het slapen gaan en Boris kiest de Bovenstreek. Ach ja, waarom ook niet, het is ook alweer een paar dagen geleden dat we daar hebben gelopen. De jongens vinden het geweldig. Het is wel bitterkoud, wanneer houdt de winter nou eens op?!, dus we gaan niet heel erg ver. Dat geeft niet, want na de wandeling wacht het eten, en dat is ook leuk en lekker!

De volgende dag slapen we een beetje uit, ik moet ’s middags even naar mijn oude werk en Wibo moet naar zijn werk. Nadat ik thuis gekomen ben ga ik eerst lekker naar het veldje met de jongens, dat hebben ze wel verdient na een middagje alleen. Ze vinden het (weer) geweldig. Hoe makkelijk kan je een hond blij maken, nou zo dus!! Het valt me na de wandeling wel op dat Boris weer zit te piepen, het lijkt om aandacht (en dat zal het gedeeltelijk ook wel geweest zijn) maar hij kijkt me er lang niet altijd bij aan. Ik vind het raar en vertrouw het niet helemaal.

Wanneer Wibo thuis gekomen is gaan we weer met z’n allen even naar het veldje. Op de terug weg valt het ons beide op dat Boris moe is, hij kan het rondje (wat overigens zeer klein is) niet meer volhouden. Ik vertel daarop aan Wibo mijn bevindingen van die avond. We willen niet geloven dat Boris nu al last van ademhalen krijgt. Nog geen maand geleden (19 januari) hebben we de CT scan laten maken en daar was nog geen aanleiding op uitzaaiingen. We hopen op een verkoudheid, hoewel Boris nog nooit verkouden is geweest.

We hebben een slopende nacht, bij elk raar zuchtje van Boris zijn we wakker, elke beweging van Boris lijkt hem te veel te zijn. Midden in de nacht zit ik met mijn mobiel op intenet te zoeken naar symptomen van longkanker en metastasen in de longen; kort ademig en hoesten. Hey.. hoesten, dat doet Boris niet! We proberen ons aan iedere strohalm vast te klampen.

Mede door onze slechte nacht staan we voor ons doen redelijk vroeg op. Boris moet naar beneden maar die geeft te kennen dat hij liever op bed blijft liggen, tja.. je kan dan zielig zijn, een poot missen en kortademig zijn, maar naar beneden zal je! Uiteraard lukt het met een koekje vrij gemakkelijk om hem zelfstandig (maar nog wel met harnas en riem) naar beneden te krijgen en meteen maar naar buiten om een plas te doen, dan hebben we dat maar weer gehad.

Wanneer Boris weer binnen op zijn kleed ligt kunnen we goed zien dat hij anders ademt dan anders. Wanneer ik bij hem ga liggen laat hij zich lekker vertroetelen en ook Rocky komt lekker bij ons liggen. Tot slot komt ook Poes nog aan gewandeld en daar liggen we dan met z’n 4 tjes heel gezellig en lief bij elkaar, een heel mooi moment om vast te leggen op film en foto wat we dan ook doen.

We besluiten de 2e Lijn te bellen om de onzekerheid kwijt te raken. Dokter Hans is in Amsterdam en zal tegen de middag terug zijn, maar de assistentes maken een plaatsje voor ons vrij. Om half 3 kunnen we terecht. Omdat er wat vertraging ontstaan was moesten we even wachten voor we aan de beurt zijn. We mochten in een kamertje apart gaan zitten zodat Boris zich niet zo zou opwinden vanwege andere honden, dat was wel erg prettig.

Na ongeveer 10 minuten kwam dokter Hans ons halen, hij luisterde even naar de longen van Boris maar wilde ook zekerheid. Alles werd klaargemaakt voor een longfoto, we moesten weer even wachten maar konden vrij snel door naar de röntgenkamer. Boris vond het niet leuk, hij moest met zijn rechterzij op een tafel liggen. Het  was gelukkig zo gepiept. De foto ging het ontwikkel apparaat in en langzaam werd de afbeelding zichtbaar. Foute boel!  Er waren uitzaaiingen zichtbaar. Hetgeen waar we bang voor waren en het liefst zo lang mogelijk voor behoed wilden worden was werkelijkheid geworden, we hadden zo gehoopt dat Boris zo dicht mogelijk (het liefst ver over) de gemiddelde levensverwachting van 4 maanden zou komen. Niets is minder waar en dit weekend zullen we dingen moeten gaan plannen, afscheid nemen, maar vooral onze lieve Boris (en Rocky) tot en met verwennen!
Rond een uur of 6 krijgt Boris zijn eerste Prednison tablet, op de verpakking staat smakelijk, nou.. Boris vind van niet, dat wordt dus weer pilletjes verstoppen in vleesbrokjes.

‘s Avonds komen Rene en Hans langs, helaas met nog meer slecht nieuws, een vriend van ons is overleden, zijn ouders hebben hem die middag gevonden. Vreselijk nieuws.

Later op de avond komen Yvonne en Sharina nog even langs om te kijken bij Boris. De Prednison doet inmiddels zijn werk, Boris is vrolijk en alert, hij lijkt niet eens ziek buiten een andere ademhaling dan normaal.
Wibo en ik blijven lang op, maar tegen een uur of half 3 gaan we toch maar naar bed. We maken een slechte nacht.

Advertenties

De 2e serie foto’s

Woensdag 13 januari 2010:

We gaan weer naar de dierenarts en opnieuw worden er foto’s gemaakt. Het verschil met de foto’s van 28 december (krap 2,5 week eerder) was zeer goed te zien ook voor ons als leken! Lucy was nu toch wel erg bang voor osteosarcoom (zie deze link: Osteosarcoom) of een hele hardnekkige ontsteking. Om meer zekerheid te krijgen stuurt ze de foto’s door naar de 2e lijn in Wilhelminaoord. Vrijdag kunnen we bellen voor een ‘uitslag’ van de 2e lijn. We krijgen weer pijnstillers en ontstekingsremmers mee voor 10 dagen.

De eerste foto’s

Maandag 28 december 2009:

We gaan naar Lucy, onze dierenarts. Ze bekijkt Boris zijn poot en besluit foto’s te nemen. Op de foto’s is iets te zien wat op een ontsteking lijkt, maar ook zij vind het wel een beetje raar dat het na een ruzie naar boven komt. We krijgen pijnstillers en ontstekingsremmers mee voor 10 dagen. In de loop van die 10 dagen lijkt alles voorspoedig te gaan, Boris hinkt minder en doet zijn ding.
Op vrijdag 8 januari is de kuur is afgelopen. In de dagen erna lijkt het alsof Boris toch weer meer begint te hinken. Na het weekend wordt het met de dag erger en Boris zijn poot wordt dikker.

Boris

Boris, een kruising Rottweiler/Herder en Boxer is geboren op 6-6-2000.

Op 26 december gebeurt er iets wat vooral zijn leven compleet om zal gooien: Het is zaterdag 26 december, 2e kerstdag 2009. We zitten gezellig na van het kerstdiner met familie. Boris en Rocky krijgen wat mot, we trekken ze uit elkaar, zeker op 2e kerstdag wordt er niet geruzied! We zien dat Boris hinkt en laten hem rustig op het kleed liggen.

Zondag 27 december 2009:

Boris hinkt nog steeds en het is te zien dat hij pijn aan zijn rechter voorpoot heeft. We vertrouwen het niet en ondanks dat het weekend is maken we een afspraak bij de dierenarts. Daar wordt naar de poot gekeken en tja.. er is geen bijt wond te zien, het lijkt meer een ontsteking, gebroken was het volgens de dierenarts niet. Wel is raar dat dit na een schermutseling naar boven komt, maar jah.. er gebeuren wel vreemdere dingen.

Boris krijgt een spuit met pijnstiller en antibiotica. We krijgen nog de tip mee om zijn poot om de paar uur te koelen met ijs (is die sneeuw troep toch nog ergens goed voor!) en het advies om de dag erna toch nog even bij onze eigen dierenarts langs te gaan voor foto’s.

Blog Stats

  • 1.899 hits